Singto
: กลับห้องยัง?
Krist : มีไรป่าวพี่?
Singto :
เล่นเกมส์กัน.
Krist : ไม่ไหวอ่ะพี่ ตื่นเช้ามากเลยวันนี้ อยากนอนแล้ว
Singto : อืม..
Krist : โกดป่าว
Singto : เรื่อง?
Krist : ก็เรื่องในรายการแล้วก็เรื่องไม่ไปเล่นเกมส์ด้วย
Singto : คิดมาก.
Krist : ผมถึงห้องแล้ว คงนอนเลย พี่อย่าดึกมากนะ
Singto : อาบน้ำด้วย.
Krist :หง่ะ... ขี้เกียจอ่ะ
Singto : อาบน้ำ.
Krist : ค้าบบบบบบ
นิ้วยาวสีน้ำผึ้งกดปิดหน้าจอมือถือแล้วเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง ...
อีกไม่กี่นาทีก็เที่ยงคืนแล้ว มีเวลาเคลียร์งานส่งอีกสองสามชั่วโมง...
หลังจากคำนวนเวลาที่เหลือในหัวเสร็จเจ้าตัวก็ตั้งหน้าตั้งตาปั่นงานที่ค้างอยู่ตรงหน้าแทนที่จะสนใจการเตือนของมือถือที่เตือนถี่
ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ว่าเตือนอะไร ก็นะ เจ้าตัวดีไปเล่นอะไรให้แฟนคลับกรี๊ดด้อมแตกไปขนาดนั้น
มีหรือที่เพื่อนๆ ที่รู้จักกันจะไม่ส่งมาแซวเขาในไลน์
............
.
.
ร่างที่หลับสนิทค่อยๆ กระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับให้รับแสงสว่าง ถามตัวเองว่าลืมปิดโคมไฟที่หัวเตียงเหรอ? ไม่นะ ที่จำได้คือปิดไฟแล้วแน่ๆ.. พอปรับโฟกัสสายตาได้ก็เริ่มเห็นร่างของคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งของเตียงนอน
“พี่สิง!..”
“ตื่นแล้วเหรอ?” ยิ้มกว้างส่งให้คนที่งัวเงีย
ผมที่ปรกลงมาจนเกือบปิดถึงตากลมๆนั้นบางเส้นชี้โด่เด่ ตาปรือๆ ปากแดงๆ
ที่ขยับบ่นพึมพำมันช่างยั่วยวนให้ก้มลงไปลิ้มลองว่ารสชาติเป็นอย่างไร
“อื้อ...” คนน้องถอยหนีด้วยความตกใจ
แต่กลับโดนอีกฝ่ายล็อกท้ายทอยรั้งเอาไว้ ค่อยๆ บดเบียดแนบเน่นขึ้น
เรียกร้องให้ปากสีสดเผยอออกรับการรุกรานช่ำชอง
“อือ..พะ..พี่สิง..”
เสียงประท้วงเครือเมื่ออีกฝ่ายละจากความหวานของปากบางไล้ลงเรื่อยตามลำคอขาว
กดย้ำเบาๆ ไม่ทิ้งรอยเอาไว้ ลิ้นร้อนแตะแผ่วกับจุดชีพจรแล้ววกขึ้นคลอเคลีย
ขบเม้มจุดไวต่อสัมผัสอย่างติ่งหู
“อือ..พี่สิง..อ๊ะ!..ยะ..อย่า...”
เสียงห้ามแหบพร่าไม่ได้ทำให้มือสีเข้มที่กำลังไล้เรื่อยผ่านร่องหลังเนียนหยุดลง
แต่กลับทำให้ยิ่งลากไล้ต่ำลงไปเรื่อยๆ ทั้งบีบทั้งฟอนเฟ้นกระตุ้นเร้า
“..พี่...อ๊ะ!!...” ปลายเสียงสูงเพราะริมผีปากอุ่นปัดผ่านยอดอกที่เริ่มตั้งชันเพราะอารมณ์ร้อนที่ถูกอีกฝ่ายค่อยๆ
ปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างช้าๆ ในขณะที่โดนอีกฝ่ายดันตัวให้เอนลงไปบนเตียงนุ่ม
“...ได้ไหม?” ทั้งเสียงที่ถาม สายตาที่มอง
และมือที่ลูบไล้กลับหยุดนิ่งเพื่อรอคำตอบรับ
คริสรู้อยู่แก่ใจว่าถ้าเขาปฏิเสธคนตรงหน้าก็จะหยุดทุกอย่างลงแค่นี้
เขารู้ดีว่าคนพี่แคร์ความรู้สึกเขามากแค่ไหน
“..คือ..ผม..”
“ไม่ต้องห่วง พี่รู้ว่าเรายังไม่พร้อม พี่ไม่ได้จะขอทั้งหมด... ได้มั้ย?”
ปลายนิ้วสีน้ำผึ้งกรีดผ่านอกขาวเนียน
ไล้วนพร้อมคำถามที่ร่างขาวจัดต้องรวบรวมสติทั้งหมดในการตัดสินใจ
“นะคะ...” กดจูบหนักๆ ลงบนหน้าท้องเนียน ลากจูบต่ำลง
ผ่อนลมหายใจร้อนเรื่อยลงจนหยุดลงตรงขอบกางเกงเพียงตัวเดียวที่ปกปิดร่างขาวจากสายตาคม
“อือ...” คนที่โดนรุกเร้าจนถึงจุดที่ไม่สามารถรวบรวมคำพูดต่างๆ
ออกมา ได้แต่พยักหน้าเพื่ออนุญาตแล้วเบือนหน้าหลบสายตาแห่งความพึงพอใจ
“ยกสะโพกขึ้นค่ะ”
เมื่อได้รับความร่วมมือ กางเกงบ็อกเซอร์ตัวโปรดค่อยๆ
เลื่อนร่นออกจากสะโพกเพรียว ยิ่งเลื่อนต่ำลงเท่าไหร่ปากร้อนๆ
ของคนถอดก็ระจูบตามไปทุกส่วน มือแกร่งลูบไล้เรียวขาขาวอย่างแผ่วเบาแล้วค่อยๆ
เลื่อนไปเกาะกุมส่วนอ่อนไหว
“พะพี่... อือ...พี่สิง..” มือขาวที่แทรกอยู่ในกลุ่มผมสีเข้มกำเกร็ง
เมื่อความร้อนรุ่มของตัวถูกครอบครองด้วยช่องปากผ่าวร้อน
“ไม่ต้องเกร็งนะ แค่ปล่อยไปตามอารมณ์ก็พอ”
ละจากการลิ้มลองมาพูดปลอบน้องน้อยแล้วก้มกลับลงไปอีกครั้ง
จังหวะการรูดรั้งที่อ่อนโยนสลับเร่งเร้าเรียกเสียงครึมครางจากร่างขาวจัดนั้นตลอดเวลา
“พี่...ผะ ผม..”
“หืม..อยากได้อะไรคะ” ปล่อยปากจากการครอบครอง
แต่มือแกร่งยังคงทำหน้าที่อย่างดีเยี่ยม ทั้งเคล้าคลึงและขยับรั้งเนิบนาบ
“พี่สิงอ๊ะ...พะสิงอือ..” ยิ่งเสียงครางกระเส่านั้นดังขึ้นเท่าไหร่
มือแกร่งก็ยิ่งขยับจังหวะให้เร็วขึ้นจนรับจังหวะกัน
“ชอบจังเลยค่ะเวลาคิดพูดแบบนี้”
กระซิบชิดริมหูที่แดงก่ำจนอดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นเลียแล้วขมเม้มเรียกเสียงครวญเพิ่ม
“อ๊า..พี่สิง..ฮือ..” เสียงครางขัดใจดังขึ้นเมื่อจังหวะต่างๆ
หยุดลงกระทันหัน
“อย่าใจร้อนสิ...
ไม่อยากรู้เหรอว่าพี่รู้สึกดีแค่ไหนที่ได้ยินเสียงคิดครางแบบไม่ผ่านโทรศัพท์อย่างนี้”
รอยยิ้มมุมปากที่กระตุกขึ้นดูร้ายแบบที่คริสบอกแฟนคลับว่าตกดึกคนพี่จะเปลี่ยนร่างได้
“พี่...”
“นะคนดี..” น้ำเสียงออดอ้อนของคนที่กำลังจับมือขาวไปวางไว้ตรงแก่นกลางกายที่รุ่มร้อน
ทำให้เจ้าของมือไม่อาจจะดึงหนีได้
“อาาาาา..แบบนั้นแหละดีแล้ว” พอได้เสียงชมคนน้องก็ได้ใจยิ่งเน้นน้ำหนักให้มากขึ้นจับและคลึงเคล้าลูบลงเน้นน้ำหนักเพิ่มอีกนิดแบบที่คิดเอาว่าทำแบบไหนแล้วพี่จะชอบ
“ถอดให้พี่ได้มั้ย?”
ไม่ใช่คำสั่งแต่เป็นคำถามเจือความกระเส่าของน้ำเสียงที่ร่างขาวเต็มใจที่จะทำให้อย่างยิ่ง
“ไม่ต้องค่ะ..”
เมื่อแววตาหวานฉ่ำช้อนมองสบมาสิงโตก็รู้ทันทีว่าคนน้องตั้งใจจะทำอะไร
“แค่มือก็พอ.. ตอนนี้พี่อยากจูบคิดมากกว่า”
พอพูดจบก็กดจูบหนักรุกล้ำกวาดลิ้นร้อนซอกซอนเข้าชิมความหวามหวานภายใน
ขณะที่มือแกร่งก็เกาะกุมเร่งเร้าจังหวะสลับเชื่องช้าอีกครั้ง
เมื่อโดนกระตุ้นด้วยจังหวะแบบไหนมือขาวๆ ก็ทำในจังหวะเดียวกันกลับไป
เรียกความพอใจให้กับคนอยู่ด้านบนเป็นยิ่งนัก
“อือ..” เสียงครึมครางทั้งที่ริมฝีปากยังโดนครอบครองอยู่นั้นสั่นกระเส่า
บ่งบอกว่าร่างขาวบางนั้นกำลังจะเดินทางมาจนสุดปลายทางของอารมณ์
“พร้อมกันนะคนดี” คนอ้อนขอก็เสียงกระเส่าไม่แพ้กัน
อารมณ์ที่จวนเจียนจะระเบิดออกมานั้นได้รับการปลดปล่อยสอดประสาน
“อื้อ..พะ..พี่สิงอ๊า..” เสียงพร่าเครือร่างกายกระตุกเกร็งซ้ำแล้วซ้ำอีก
สิ่งที่สมควรปล่อยออกมาโดนรีดเร้นออกมาจนหมดสิ้น
คนพี่ทิ้งร่างลงทาบทับหอบหายใจแล้วค่อยๆ ขยับลงนอนข้างๆ
คว้าเอากล่องกระดาษทิชชู่จากโต๊ะข้างเตียงมาซับเอาของเหลวที่มือและหน้าท้องของทั้งตัวเองและคนน้องเมื่อจังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มช้าลงเป็นปกติ
“ของขาดไง๊?”
พอเริ่มหายใจเป็นปกติได้เจ้าของห้องก็เปิดด้วยการแขวะคนมาเยือน
“ลองเทียบกันดูมั้ยใครของขาด?” คำล้อเลียนกลับทำให้คริสอดที่จะผลักไหล่คนพี่แรงๆไม่ได้
“ไอ้พี่สิง!!..”
“โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว.. นอนมั้ย” ขยับตัวนอนบนหมอนแล้วดึงผ้าห่มให้อีกคน
“พี่มานานแล้วเหรอ? ไหนบอกว่าพรุ่งนี้มีเรียนแล้วทำไมมาได้” คำถามต่างๆ ที่ค้างคาใจหลุดออกมาเป็นชุด
“ก็เคลียร์งานส่งเสร็จเร็ว พรุ่งนี้ก็เข้าม.แหละแต่เข้าสายๆ ได้”
“เหรอ..แล้วไม่บอกล่ะว่าจะมา”
“ก็ไม่แน่ใจว่างานจะเสร็จหรือเปล่าไม่อยากให้คอย เห็นบอกว่าเหนื่อยเลยอยากให้พัก”
“หราาาาาาา” ลากเสียงยาวประชดเบาๆ
“พักไง..เบาตัวจะได้หลับสบาย” หยักมุมปาก
เลิกคิ้วขึ้น
“พี่นี่มัน!!...”
“ฮ่าๆ.. ล้อเล่น แค่คิดถึง”
“อ๋อ..คิดถึงหรือของขาดเอาจริง?”
“คิดถึง ตอนแรกก็แค่จะมานอนด้วยเฉยๆ แต่นั่งเช็กทวิตเห็นมีแต่คนเมนชั่นเสียงใครก็ไม่รู้ครางชื่อพี่มาเต็มไปหมด”
“เลยของขึ้นว่างั้น!”
“เปล่า...แค่เสียงครางชื่อยังกับดีเจงานวัดสู้เสียงครางข้างๆ หูไม่ได้เลย” ยิ้มกวนเบาๆ
แล้วรีบพลิกตัวหลบหมอนใบใหญ่ที่ฟาดลงมาเพราะเจ้าของเตียงเขินขั้นสุด
“ฮ่าๆ.. ไม่ล้อแล้ว..มานี่มะ”
คว้าเอาร่างของคนน้องเข้ามากอดไว้แน่น
“ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน คิดถึงกันมันก็เป็นเรื่องปกติของคนเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ?”
กระซิบแผ่วเบาแต่เน้นย้ำคำที่แสดงสถานะชัดเจนจนคนในอ้อมแขนต้องรีบซุกหน้าเข้าชิดเพื่อปิดบังในหน้าแดงก่ำเพราะความเขิน
“อือ...นอนๆ”
“ค้าบบบบ นอนเน๊าะ.. กู้ไนท์คิสได้มั้ย”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นอีกครั้งแต่โดนสายตามองดุๆ จากเจ้าของเตียงเลยหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วเอื้อมไปปิดโคมไฟ
พอหันกลับมาก็ต้องนิ่งชะงักท่ามกลางความมืดเพราะเสียงแผ่วเบาจากคนที่กอดอยู่
“พี่สิง น้องคิดถึง”
........................................................................................
คุยงับ...
ตอนนี้สูบพลังอย่างหนักหน่วง อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงบอกได้ทั้งในทวิตและเด็กดีนะคะ ^_^
คุยงับ...
ตอนนี้สูบพลังอย่างหนักหน่วง อ่านแล้วชอบไม่ชอบยังไงบอกได้ทั้งในทวิตและเด็กดีนะคะ ^_^
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น